Motto: "Najważniejsze przy wycenie jest zrozumienie biznesu i jego perspektyw rozwoju."
Druga rozpatrywane metoda to metoda mnożnikowa:
Metoda mnożnikowa polega na zastosowaniu wskaźnika związanego z branżą, takiego jak mnożnik EBITDA lub P/E, aby oszacować wartość końcową. Wartość końcową oblicza się mnożąc wskaźnik przez odpowiednią miarę finansową przedsiębiorstwa, taką jak EBITDA czy zysk netto.
TV = E *M
gdzie:
E to miara finansowa (np. EBITDA),
M to odpowiedni mnożnik/wskaźnik z rynku- np. P/E; P/BV – do wartości księgowej. Wymienione P/E oraz P/BV można bardzo szybko odczytać z serwisów giełdowych. Oczywiście dozwolone są do zastosowania inne wskaźniki, byleby oddawały właściwy charakter wycenianego przedsięwzięcia.
Podejście to jest często stosowane w przypadku firm działających w branżach o stabilnych wskaźnikach rynkowych.
Rekomendacje Stosowania Residual Value i Terminal Value
- Kiedy stosować Residual Value:
Residual value ma sens przede wszystkim wtedy, kiedy dokonujemy wyceny konkretnych aktywów, takich jak maszyny czy nieruchomości. Ta metoda pozwala na oszacowanie wartości końcowej środków trwałych po ich ekonomicznym zużyciu oraz uwzględnia amortyzację.
- Kiedy stosować Terminal Value:
Terminal value najlepiej sprawdza się przy wycenie całej firmy lub segmentów operacyjnych. To podejście jest najbardziej efektywne, gdy przewidujemy długofalowe funkcjonowanie przedsiębiorstwa bez końcowego punktu wygaśnięcia działalności. Stosuje się je często w kontekście analizy DCF, gdzie okres szczegółowej prognozy jest ograniczony i konieczne jest uzupełnienie go o wartość końcową, która odzwierciedla przyszłe zdolności generowania zysków.
Zalety i Wady
Zalety Residual Value:
– Precyzyjne dopasowanie do amortyzowalnych aktywów.
– Ułatwia kalkulację zwrotu z inwestycji dla inwestycji kapitałowych.
Wady Residual Value:
– Nie zawsze aplikuje się łatwo do całej firmy.
– Może nie uwzględniać potencjalnego wzrostu wartości aktywów.
Zalety Terminal Value:
– Wysoka przydatność w całościowej wycenie przedsiębiorstw.
– Możliwość adaptacji do różnych modeli wzrostu.
Wady Terminal Value:
– Może być źródłem dużej niepewności, ze względu na prognozy rozciągane na wiele lat w przód.
– Wymaga precyzyjnego dobrania stóp wzrostu i mnożników.
Podsumowanie
Zrozumienie i prawidłowe obliczenie residual value oraz terminal value jest kluczem do dokładnej wyceny przedsiębiorstw. Obydwa pojęcia są integralnymi częściami metodologii DCF i mają swoje specyficzne zastosowania w oparciu o charakter danej firmy i jej aktywów. Residual value jest najlepsza dla konkretnych, łatwo amortyzowalnych aktywów, podczas gdy terminal value jest bardziej optymalna dla kompleksowej wyceny przedsiębiorstwa jako całości.
Decyzja o zastosowaniu odpowiedniej metody powinna zależeć od konkretnej sytuacji finansowej i operacyjnej przedsiębiorstwa, jak również wcześniej zdefiniowanego celu analizy. Ostateczna wycena powinna być wynikiem dokładnej analizy zarówno bieżących, jak i przyszłych możliwości przedsiębiorstwa, a także realistycznych założeń dotyczących jego środowiska operacyjnego.
