"Inflacja to najbardziej podstępna forma podatku, jest ona ukryta i wpływa na wszystkich, niezależnie od ich statusu społecznego" - Milton Friedman
Podsumowując podnoszone wątki w poprzednim poście:
Należy być świadomym, że inflacja mierzona wskaźnikami zmian cen nierównomiernie wpływa na analizowane wielkości. Pod jej wpływem stosunkowo szybko rosną ceny sprzedaży, stan należności i gotówki, wolniej już jednak wpływ inflacji znajduje odbicie w poziomie kosztów, do których zalicza się min. zużycie materiałów i surowców zakupionych znacznie wcześniej od momentu sprzedaży wyrobów czy zużycie środków trwałych obliczane wg wartości początkowej w praktyce nieaktualizowanej (patrz amortyzacja liniowa). Z tego więc względu posługiwanie się wskaźnikami cen dla urealnienia analizowanych danych nie zapewnia niekiedy rzeczywistych wyników – jednakże umiejętne ich stosowanie pozwala osiągnąć pełniejszy obraz analizowanych wielkości ekonomicznych.
Przedstawione powyżej podejście należy mieć na uwadze przystępując do analizy ex post. Większość jednak osób zada sobie pytanie – co robić w przypadkach, gdy sporządzamy projekcje ex ante?
„Jedyną pewną rzeczą o przyszłości jest to, że jest ona niepewna.” – Albert Einstein.
Zatem już wiemy, iż przyszłość jest nieznana, pełna ryzyk i innych nieoczekiwanych zdarzeń.
W jaki sposób „wmontować” ryzyko inflacji w projekcje i czy to robić? W naturalny sposób dochodzimy do punktu, w którym stajemy na rozdrożu – czy projekcje wykonać w cenach zmiennych (z wbudowanym mechanizmem ryzyka inflacji itp.) czy cenach stałych? Wybierając jedną z opcji, musimy w dalszych krokach postępować konsekwentnie a przede wszystkim dostosować się do konkretnego przypadku.
Analiza struktury kosztów i ich zmienności w czasie dla danego przypadku jest nieodzowna. Występują firmy, gdzie procentowy udział wynagrodzeń w strukturze sięga 20% (produkcyjne) a w innych nawet 70% (szkolnictwo) – czy zmiany wynagrodzeń są regulowane ustawowo czy podlegają grze rynkowej? Każdą pozycję ze struktury kosztów należy odrębnie przeanalizować w różnych aspektach i dobrać odpowiedni wskaźnik indeksujący. Pewne pozycje kosztów można indeksować w czasie inne z kolei nie indeksować – z braku wiedzy jak mogą się zachowywać lub z powodów merytorycznych – jak chociażby amortyzacja (nie indeksujemy!).
Z kolei projekcje w cenach stałych są łatwiejsze do wykonania, bez konieczności do udowadniania słuszności przyjętych indeksów, wykonane jednorodną metodologią dają wyniki, które są porównywalne z analizami innych przedsiębiorstw.
Trzeba wybierać samemu!
